A sam ośrodek? Mimo, że już w nim byłem i nie byłem zachwycony… zachwycił mnie. Można? Można! 

Pozdrawiam i zapraszam na „nogi bolo” na Tiktoku.

marboru

Dwie gondole, szybkie krzesło, dwa wolne krzesła i dwa orczyki. Trasy, szerokie, długie, świetne.

Mapa tras:

Pogoda dzisiaj - zima. Lekki mróz i śnieg.

Epicko…

Na dole śnieg tylko na trasach…

Więcej na Tiktoku:

Pozdrawiam
marboru, „nogi bolo” na Tik Tok.

Pierwszy dzień nie rozpieszczał. Bez mrozu nawet w nocy, mgła, chmury, deszcz i śnieg. 

Poniżej Tiktok z ujęciami, które udało się ustrzelić w chwilach przetarć pogody.

Zapraszam na Tiktokowy kanał „nogi bolo”. 

Pozdrawiam 

marboru

Pierwsze - przy górnej części ośrodka, na moje oko głównej jego części, gdzie jest kilka fajnych tras znajduje się krzesło rodem z Goryczkowej. Wolna dwójka - potwornie długa.

Drugie - brak przygotowania zjazdu do doliny. Mróz, opady naturalnego śniegu…i co? Właścicielowi ośrodka jakby nie zależało, a szkoda… bo tak? Niby fajnie a jednak całość ośrodka oceniam negatywnie.

Rozpędziłem się… to dalej…

Gondola i krzesło - środkowa część ON. Połączenie trasy narciarskiej i tuż obok toru saneczkowego - jedno źródło lokomocji dla turystów z sankami i narciarzy… na wyciągu, co trzy krzesła, jedna gondola? Porażka, chaos i wolne działanie.

Kto to wymyślił? Z pewnością nie był to narciarz, a jakiś marketingowiec od siedmiu boleści 😀

Podsumowując - fajne trasy, ośrodek słabo pomyślany i zarządzany. 
Odwiedzony i w efekcie? Do zapomnienia.

Aaa na koniec plus - darmowy parking… tylko po co te szlabany i maszyny, co jak się nie odbije w kasie z karnetem biletu, parkingowego, to nie chcą wypuścić? Porażka totalna - zamiast budowania tych szlabanów mogliby się skupić na otwarciu całego dołu i ewentualnie zainwestowali w więcej armat… bo Technoalpin wypasiony, ale jak ich mało i całość ośrodka nie działa, to szkoda na niego czasu.

Fotogaleria.

Na dole Innsbruck:

Środkowa część… niby wypasiona ale…

Góra fajna… tylko…

To krzesło…

Urocze skałki:

Trasy:

…

Miasto z góry wygląda imponująco:

Tutaj koniecznie krzesło szybkie z bublinami…

Knajpka - góra:

Fajnie przygotowane trasy:

…

Poza trasą też można…

I tradycyjnie TikToczek:

Pozdrawiam 

marboru

PS. Siedem dni, siedem ON z karnetem Ski&City - chcielibyście jakieś podsumowanie?

A może zwyczajnie było dzisiaj trochę za zimno na narty?

Wszystkiego po trochu.

Małe jest piękne ale na moje oko, to jednak nie tu.

Przy Kutai, to tu nie miałem gdzie pojeździć na nartach. W zasadzie szerszych fajnych do jazdy tras, tu nie ma… a jak są, to krótkie kilkuset metrowe fragmenty (10, 14, 8, 4, 2)… ale to naprawdę bieda.

Reszta tras… to dość długie, wąskie nartostrady. Turyści i zwolennicy przejazdów z kijkowaniem będą zadowoleni.

Jak dla mnie ośrodek dla dzieci i słabo jeżdżących. Narciarz zaawansowany po trzech godzinach się tu nudzi. 
Zdecydowanie najgorsze miejsce na narty z karnetu Ski&City w jakim dotychczas byłem.

Fotorelację zacznę od mapki tras:

Na zdjęciu jeden z krótkich fajnych fragmentów:

Czarna 8… na mapce wygląda na długą...

Widoczek na trasy, które niby są ale nie ma co pojeździć. Albo krótko, albo płasko.

Najlepsza z tego wszystkiego knajpka.

Burgery i dobra kawa, oryginalny wystrój:

Warunki na trasach - lodowe.

Gdyby nie nocny opad, to z przytępionymi krawędziami była by męka.

Niby fajna czerwona… a nie fajna - wąska. Non stop slalom między dzieciakami i słabo jeżdżącymi.

Schronisko malownicze:

Widoczki zacne…

Trasy…

I widoczki…

Ogrzać było się gdzie 🙂

Z daleka wygląda, to tak…

No i dwie bardzo wolne dwójki niczym na Goryczkowej…

Trasa 1… też krótka choć na plus ustawione tyczki.

Nawet TikTok mi jakiś dyskotekowy wyszedł z Hochoetz 😃

Jutro ostatni ośrodek i powrót po nartach do domu.

Mam nadzieję, że Glungezer do godziny 12 nie zawiedzie.

Pozdrawiam

marboru

Axamer Lizum, to perła Tyrolu i karnetu Ski&City.

Jestem zachwycony tym małym i kameralnym ośrodkiem. Wiadomo, że jakiś minus musi być, i jest. Dwa wolne krzesła, a trzecie nieczynne.

Reszta? Bajka.

Tym razem zacznę od Tik Toka z mojego kanału:

I kilka zdjęć do uzupełnienia relacji.

Górna stacja gondoli i wypasiona restauracja:

Trasy:

Kolejne spojrzenie:

…i jeszcze jedno:

Klimaty?

Prawda, że jak w Italii?

Czarna 14:

Jest słoneczko, jest banan na twarzy:

Pojeżdżone fajnie dzisiaj było 👍💪

Jest gdzie:

No i z każdej strony widoki…

Zabytek:

Krzyż:

I papu…

Jutro na tapetę idzie Hochoetz.

Pozdrawiam 

marboru

Warunki pod nartą super, dla oczu - fatalne. Płaskie światło i widoczność tylko chwilami na niewielkich fragmentach tras. Pod koniec dnia - poprawiło się. 
Tak, czy inaczej fajnie pojeżdżone - razem z wyciągami ok 94 km.

No i pizza pyszna zjedzona 😃

Początek dnia…

Przecierać się zaczęło od dołu - trasa zjazdowa, skiruta czynna do samiutkich parkingów.

Im wyżej tym słabiej…

Lodu na lodowcu dramatycznie ubyło - orczyk z poniższego zdjęcia skończył swój żywot.

Pierwsze oznaki poprawy pogody:

Widoki bajka…

Można patrzeć godzinami 😃

Trasy zaliczone wszystkie otwarte - zamknięta czarna i tamtejsze krzesło.

No i kultowy wyciąg nadal stoi…

😃 marboru 😃

No i zbliżenie na horyzont… czyżby tam gdzieś Dolomity? Ktoś określi te pasma górskie? 

Bajka:

A te szczyty w chmurach, to? Wie ktoś?

To łatwiejsza zagadka? Szczyt?

Koniec dnia i kolejna przygoda za nami.

Szybko ucieka czas na nartach…

Tradycyjny TikToczek…

I tym czasem, do jutra.

A będzie Axamer.

Pozdrawiam

marboru

Trzeci dzień, specjalnie do tej pogody, z karnetem Ski&City spędziliśmy na ośrodku Innsbruck Patscherkofel. Dlaczego taki wybór na tak słabą pogodę, a nie, na przykład, Stubai? Proste - w lesie zawsze lepszy kontrast widzenia.

Ośrodek mały i niski. Obsługiwany przez jedną wypasioną gondolę, orczyk przy parku i orczyk przy oświetlonej trasie.

Tereny dla dzieci z taśmami.

Restauracji kilka - jest co wybierać.

Mapka:

Dolna stacja (parkingi przy stacji płatne, 6 EUR - to i tak taniej niż w pierwszy dzień u Słowaków od Gopassa z pierwszego dnia… tam 10):

Gondola:

Trasy czerwone i czarne… jedna niebieska do stacji pośredniej.

Trasa treningowa, oświetlona. Pół dnia stały tu tyczki.

Poza nowoczesnymi restauracjami jest jedna perełka:

Trasa nr 2… kiedyś, tu odbywały się ważne zawody… ktoś wie jakie i kto wygrał, kiedy?

…

Pod koniec dnia zaczęło się przejaśniać:

I zrobiły się cudne widoki:

Proszę: 

Albo przy pośredniej:

Morze chmur:

A pod nimi Innsbruck…

Dzień trudny, ale fajny.

Ośrodek dla dobrze jeżdżących. Lodowy podkład i szyszki z drzew na trasie… tysiące… bez ostrych krawędzi wstęp wzbroniony.

Te szyszki zapamiętam z tego miejsca najbardziej… w sumie dobrze, że nie kamienie… ale ślizgi nart i tak do roboty.

Krótki filmik z mojego kanału na Tik Toku „nogi bolo”… więcej opublikuję po powrocie.

Gdzie jutro? 
Zaraz zdecyduję po analizie pogody.

Pozdrawiam

marboru

Drugi ośrodek z karnetu Ski&City, który odwiedziliśmy w trakcie naszego obecnego pobytu w Tyrolu - Schlick 2000. 
Jak go oceniam? Bardzo dobrze.

Czy jest mały? Mały ale wariat 😄 Trasy fajne, długie, szerokie - wyciągi szybkie. Czego chcieć więcej? Może przydałoby się więcej czarnych tras… czarnego jest tutaj tak naprawdę ze 400 metrów zjazdu.

Fotorelację zacznę od video i Tiktoka „nogi bolo”…

…mówi wszystko:

Było dzisiaj sporo kręcenia więc po powrocie do Polski, na kanale, sporo się jeszcze ukaże ze Schlicka.

Kilka fotek:

Czarna:

Znana Pani:

Jedna z czerwonych…

Szybkie krzesło:

Marboru:

Pięknie:

Na te góry można patrzeć i patrzeć…

Acha… warunki dzisiaj były pod nartą doskonałe, jedyne utrudnienie, to silny wiatr.

Pozdrawiam serdecznie

marboru

Dzisiaj padło na rozgrzewkę Muttereralm. Mała, kameralna stacja narciarska. Dwie gondole, krzesło i orczyk. 
Z samej góry w zasadzie dwie trasy - czerwona do jednej gondoli i niebieska przy drugiej. U góry fragment czarny, przy orczyku teren dla uczących się. Dwie taśmy dla bombli 🙂

Knajpa jedna - słaba.

Kasy: 

Koniec trasy niebieskiej:

Tradycyjny sztruks:

Pierwszy dzień w sezonie, więc było delikatnie jeżdżone.

Na początek trzy zjazdy… i spotkanie z Jackiem 🤗

Nie ma jak się w Polsce spotkać, to spotkaliśmy się w Austrii. 

Widoki z ośrodka na Innsbruck, Inn, lotnisko i startujące samoloty - bomba.

Na powyższym zdjęciu charakterystyczny masyw górski. 

Szczyt ośrodka:

Knajpka:

I czerwona 5, która wszystkim przypadła do gustu. 

Cudnie:

Choć pogoda nie dopisała na sto procent, było zacnie.

I ulubione przez Gospodarza niebieskie strzały 😃

Tik Tok „nogi bolo” się rozwija…

…przykładowa produkcja z dnia dzisiejszego:

Zapraszam wszystkich do obserwacji i śledzenia na bieżąco moich video poczynań.

Pozdrawiam serdecznie

marboru

Co będziemy tu robić? Aktywnie spędzimy 10 dni. Trekkingi, trzytysięcznik, lodowiec, rowery, narty?… będzie się działo.

Ponieważ plany są ambitne, a pogoda niepewna, obserwujcie ten wątek by zobaczyć, co udało się zrobić, a czego nie?

Oczywiście polecam również swój Kanał na TikToku, gdzie codziennie wrzucam nowe materiały. Dla tych, którzy jeszcze go nie widzieli, wystarczy wpisać: nogi bolo i wcisnąć obserwuj - będziecie na bieżąco. 
Pochwalę się również, zbudowaną już, w dość krótkim czasie społecznością wokół mnie. To prawie 900 osób… jak nic będę sławnym influenserem jak @JC 😃

Wracając do wątku…

…dzień pierwszy nie był szczególnie udany jeśli chodzi o pogodę. Co udało się zrobić?

Poznać, tą urokliwą osadę, mały trekking z rzutem oka na ferratę, którą będziemy tu robić. Złapaliśmy okno pogodowe i pojeździliśmy na rowerze szosowym.

Zapraszam na krótką fotorelację z pierwszego dnia 😊

Tutejszy Matterhorn:

U góry świeży opad - to dobrze, ponieważ w planach tego wypoczynku jest również wyprawa skiturowa ⛷️

Szum potoku i wodospadów przyciąga wzrok:

Tu mieszkamy 😊 Aparthotel, którego właścicielem jest Sepp, a samo miejsce jest dość znane na pewnym kanale na You Tube 🤪

Idziemy w górę pomimo siąpiącego delikatnie deszczu.

Jest cudownie rześko, górsko i jakże inaczej niż na rozgrzanym Cyprze.

Pomimo kontuzji nogi (nadciągnięty mięsień przywodziciel dwugłowego uda) idzie mi się w górę dość sprawnie. To dobrze, bo miałem wiele obaw co do mojego pobytu w górach w tym roku. Myślę, że nie będzie źle 💪 a zdrowie dopisze.

Dochodzimy do kaskad… jest ich tu bardzo dużo wzdłuż tras narciarskich. Co chwila kręcimy video na TikToki, cykamy jakieś zdjęcie, kręcimy materiały dla jednego z bardziej znanych tu forumowiczy 🤪

Pięknie, zielono, a powietrze dla płuc jest cudowne.

Tego mi było trzeba 👍

Niesamowite miejsce… tym bardziej, że przez wodospad wiedzie via ferrata Larix, którą będziemy szli.

Kilkaset metrów w górę i po trasach narciarskich docieramy z powrotem do hotelu.

Wychodzi słońce, więc co? Paula ciśnie na rower - idziemy 🚵‍♂️

Mimo, że jest tylko +10, ruszamy lekko ubrani.

Zjazd jest chłodny, ale podjazd będzie gorący.

Postanawiamy zrobić krótką rundę, 20 km nad jeziorko, a nawet nieco niżej. Na tym odcinku przewyższenie to ok 500 metrów. Cóż? Noga kontuzjowana, nie mogę ryzykować dłuższego zjazdu, a potem wymagającego podjazdu. Delikatnie.

Kolory zniewalają 🙂

Lago Di Vernago z bliska:

Na tamie i kawałek za, jest asfalt, więc robię tam wycieczkę. Paula gna prawie 70 km/h w dół nie patrząc na moje plany i szwankującą nogę… chyba będzie rozwód 😄
Kontenpluję miejsce… i jednak kusi dalszy zjazd:

Skusił… zjeżdżam niżej 2 kilometry, bo noga na to pozwala. Tempo spokojne, a potem pod górę, ostrożne, delikatnie i wolno.

Na powrocie zatrzymuję się w tutejszym miasteczku. Bardzo urokliwym, noszącym tą samą nazwę co jezioro, Vernago.

Cisnę powolutku w górę…

I co? Hardcorowiec mnie dogania 😄

Mija, a potem będzie się wokół mnie kręcić. Oszczędzając się w czasie kontuzji jadę konsekwentnie lekko po tych +10% w górę i często zatrzymuję się na zdjęcia. Przerwy mi dobrze robią.

Na kolację udaje się dotrzeć przed ponownymi opadami deszczu.

Rekonesans w górach i na rowerze zrobiony mimo słabej pogody. Szczęśliwi kończymy pierwszy dzień pobytu.

Co będzie dzisiaj?

Zachęcam do śledzenia niniejszego wątku i mojego kanału, nogi bolo na TikToku.

Pozdrawiam serdecznie

Mariusz, marboru 🙂

Wypasiona gondola 8 od firmy na L, 4 orczyki i kilka tras, to miejsce w sam raz na jazdę na nartach do południa, bądź na luźniejszy, nieśpieszny dzień na deskach.

Dlatego zawitaliśmy tu, w drodze do domu. Jazda do 12.

Byliśmy jedynymi turystami… oprócz nas sami lokalni emeryci i trochę dzieciaków.

No i szukałem czegoś innego… i znalazłem, miejsce gdzie w butach narciarskich można iść na mszę i nawet na spowiedź 😉🙏😀 Podobnie jak w Zieleńcu zresztą 👍

Zapraszam na fotorelację!

Na parkingu 4 auta… dolna stacja wygląda tak:

Kasa i wejście do wagonów:

Koniec trasy i sztruksik:

Wypas pachnący nowością.

Przepięknie położona miejscowość Obertillach!

Główna trasa zjazdowa:

Mapka piesza na lato:

Mapka ośrodka:

Punkt do foteczki:

Skrzyżowanie tras 1 i 9. Niestety ta druga zamknięta  

Mercedes!

Pierwsza pod nartę idzie trasa 1 do dołu. Kręta, wąska ale ciekawa.

Po chwili dojeżdżamy do dolnego, niebieskiego fragmentu.

Tutaj jest dwa orczyki i trasy 1 oraz 11. Szeroko i super dla początkujących.

Wiekowy wyciąg:

Trasa była podzielona na dwie części. Po lewej okoliczne dzieci ćwiczyły gigant, prawa strona była dla reszty:

Oj można tu fajnie pokręcić!

Trasa 11 mega szeroka i fajnie nachylona. Można trenować body carving.

Tu dojeżdżamy bezpośrednio do zabudowań tej tyrolskiej wioski.

Fajnie!

Podciągamy się w górę i wracamy do 1ki - jeszcze jeden kadr na długą 11:

1ka:

No i przerwa na mszę 😀

Jedziemy zwiedzać górę. Szczytowe dwa orczyki i kilka tutejszych wariantów zjazdu.

Nim jednak to, próba zjazdu 9…

Niestety nieczynna, choć śniegowo u góry wygląda dobrze.

Orczyk przy czarnej 6:

Jedyna tutejsza knajpka:

Góra:

Trasy 3, 4, 5:

Łagodna czerwona i niebieskie. Super do ćwiczenia krawędzi:

…

Ładnie:

Widok na 3 fragment łączący z gondolą i tamtejszymi zjazdami 1, 9.

Sporo terenów na Tury i freeridy - tereny łagodne dla początkujących poza trasowców (Golzentipp 2317 m):

Widoki w ośrodku są oszałamiające - w ostatniej linii, małe czubeczki, to Dolomity włoskie:

Cudo - jeden z Dolomitów Lienzkich:

Jakaś kolorowa turystka  

I na koniec widok na jedyną tutaj trasę czarną:

TikTok… wkrótce.

Świetne popołudnie na nartach… no i niestety, po 7 dniach jazdy z karnetem SkiHit powrót do domu.

Duma, bo? Nawet @JC
…tutaj nie jeździł na nartach 😉⛷️

Pozdrawiam

Mariusz, marboru, nogi_bolo - nieustannie zachęcam do mojego kanału na TikToku, gdzie jest sporo więcej, filmowych treści 👌

Zatem? Szybka fotorelacja i dokumentacja zdjęciowa dnia:

Mapka tras:

Jedziemy w górę pierwszym kretem, o 8 rano.

A u góry?

…

Jeździmy 🙂

Trasy:

Ankogel bieda… Moltek trzy wolne krzesła i jedno popsute… oby ubodzy Słowacy nie zarżnęli też tego miejsca.

…

I kolejne fotki:

Pięknie!

🤩 

Zapomniałem, że kiedyś już zdobyłem ten szczyt 😀

NEXT:

Zapomniałem drugie popuste krzesło? 

Z Glockiem 😉

Cel na lato? Kto wie…

Tereny lodowcowe:

Rupieć z bliska:

I dalej…

Kolejne:

Moja ulubiona trasa tutaj:

Klimatyczne schronisko:

Górna stacja gondoli:

Kosmos:

Złom… na mapkach się chwalą, że będzie nowe krzesło zamiast tego…

…

Kolejna fotka z trasy:

I ostatnia 👍

Do obejrzenia klipu z tego dnia, zapraszam na TikToka, kanał nogi_bolo.

Pozdrawiam

Mariusz, marboru.

Dobra - plusy. Mała frekwencja (jak oni nie splajtują jak dzisiaj jeździło na ośrodku max 30 narciarzy?). Widoki, położenie…

Minusy - wszystko stare, niezadbane… dwie trasy do dołu bez śniegu (przecież jest tu wysoko)… Sillian mógł? Mógł.

To niby ośrodek dla narciarzy Free… Niby jest ale na moje oko, średnio.

Dość tego smęcenia, przecież wyjeździłem się po byku 😀💪

Zapraszam do szybkiej fotorelacji.

Na dole orczyki:

Mapa tras:

Czekamy na pierwszy wagon w górę:

Wytopiony i zamknięty dół:

Jesteśmy na górze:

Trasy przygotowane bardzo dobrze.

Cały teren narciarski przypomina mały lodowiec.

Klimat Wysokich Taurów jest tu boski.

Trasy…

…

Niby dużo ale jednak mało.

😀

Górna stacja gondol:

Katujemy 👍⛷️💪

Orczyk górny:

Pogoda się przetarła 😊

Stacja pośrednia - do niej jeździliśmy.

Klimacik:

Trzy wagony w jednym?

Schronisko cud, malina:

Stówka pękła. Czy tu wrócimy… za własną kasę? …raczej nie.

ON odhaczony i tyle.

Na koniec - tradycyjnie TikTok 😀

Pozdrawiam serdecznie 

Mariusz, marboru, nogi_bolo

PS. Zostały dwa ośrodki do odwiedzenia w tym tripie 🙂

Lienz Bergbahnen Zettersfeld 🙂

Po Sillian, to chyba już tradycja tego wyjazdu w zaliczaniu mijanych ON. 

Na mapkach, w necie słabo to wyglądało a w rzeczywistości? Petarda! Głównie widokowo, trasowo? Łagodnie ale bardzo fajnie. Narciarze free i skiturowcy mają tutaj raj!

Fotorelacja - start.

Do terenu narciarskiego docieramy dwuosobową gondolą (trasy zjazdowej brak)… w sumie do wagoniku zmieściło by się więcej ludzi ale na narty chwytaków jest tylko dwa.

U góry dwa szybkie krzesła, jedno wolne i dwa orczyki.

Ranek…

Górna stacja kabinówki:

Cześć ośrodka ma drzewa:

Strefa rozrywki jest.

No to pierwszy widok…

Drugi na szczyt Schleinitz 2904 m n.p.m. oraz na trasę 9 panorama.

Dolomity Lienzkie:

Czy jest tu szeroko? Jest.

Przypadkowo spotkana jakaś tam…

Oczy bolały od okoliczności przyrody… mi prawie pękły od tego piękna.

Trasy…

Górna stacja drugiego, szybkiego krzesła (po lewej stronie patrząc od dołu):

Orczyk wyciągający na najwyższy punkt ON:

Trasy tutaj po 50 metrów szerokości conajmniej.

Kolejny view:

Knajpa z dobrym kotletem na W:

Mekka free i Goisele 2433 m n.p.m.

Beautiful…

Czerwona 5:

Przy niej niebieska 6:

13 to trasa dla freeriderów:

Dolomity raz jeszcze:

Mapka tras - jest ich nie mało. Cały dzień było co robić.

Trasy 3 i 4…

Te same z bliska:

Warunki cały dzień super.

Ludzi zero.

Knajpa z dobrym spagetti 🙂

Druga część Lienzu stopniała… a była w planach na sobotę. Zagadka, co w zamian? Jak myślicie?

Trasa 2 jedyna czarna:

😀 Panorama - trasa 9:

Wyjeżdżeni po buku. Stówka pękła, tradycyjnie.

Krótki TikTok:

Żegnamy Lienz…

…wspaniały ON. 

Pozdrawiam

Marboru, nogi_bolo, Mariusz 👍 - do jutra. A jutro gdzie? Kolejny ON z karnetu SkiHit.

Kolejny dzień w Tyrolu Wschodnim - rewelacja!

Warunki petarda, trasy? Zajefajne. Co tu dużo pisać… zapraszam na fotorelację i na końcu film (duża prośba o wsparcie mojego kanału nogi_bolo na TikTok - obserwacje, serduszka i polecanie innym… dzięki). 
Jesteśmy tradycyjnie pierwsi.

Mapka tras:

Trasy T oraz Ta w różnych wariantach z samej góry, na sam dół - kosa!

W zależności od urozmaicenia zjazdu trasami pośrednimi z góry lecimy na nartach od 9 do 7 km.

Z samego dołu gondola… potem, wolne krzesło - to duży minus ośrodka. 
Pozostałe dwa krzesła są szybkie.

Czarna T:

Wolne krzesło i czerwona boska 1:

Knajp jest kilka… my jedliśmy w poniższej… nie polecam  

Początek T:

Czerwona 1a:

…generalnie, co tu pisać? Trasy lochy i lotniska. 

Rano na sztruksie warstwa 5 cm puchu.

Widoki?

Trasy 😀

I te tłumy…

Początek czerwonej 3:

cd

Naprawdę było trudno ludzi mijać 😉

Jedziemy na samą górę - widok na czarną 11:

Trochę wiało na 2680 m n.p.m.

Widoki:

…

Wyszło słonko i błękitne niebo okrasiło ten dzień.

Na samym dole dwa orczyki i trasy niebieskie 15 oraz 16. Poniżej ta pierwsza - szerokość chyba ze 200 metrów. Pusta.

Pół wieży kościoła w miasteczku

I na koniec obiecany klip - na nim widać dokładnie jak było…

Pozdrawiam serdecznie

Mariusz, marboru, nogi_bolo 😀

PS. Jutro gdzie? Ciekawe, czy ktoś zgadnie bo sam jeszcze nie wiem 😉

@JC a jak czarne trasy są szerokie i długie… to zwyczajnie, to są lochy 😉

Taki jest Kals-Matrei Gross Glockner Resort.

Nie ma litości. Trasy są długie, szybkie i fajnie nachylone. Zdecydowanie to ośrodek dla zaawansowanych narciarzy.

Jak dzisiaj było? Wspaniale!

Zapraszam do fotorelacji.

😊

I szybkie krzesełko…

W ośrodku można się doczepić jedynie do dwóch strasznie wolnych, starych czwórek z Kals. Tam na moje oko pasowała by gondola 🙏

Jest i on - Dzwonnik:

No to jedziemy…

Widoki w dwie strony są nieziemskie!

Czarna 13 góra:

…i dół:

Niby nartostrada 15a, a bystro. Gondola z Kals:

Jedyne tereny dla początkujących - dół w Kals. Dwa orczyki i końcówka dojazdu do kabiny.

Dalej tylko ostro… albo czarno, albo bordowo 😉

Jedna z uroczych knajpek przy Blauspitze.

Czerwona 19:

Czarna 20:

Mapa ośrodka:

I w górę…

Byczyć się nie można… a jednak 😀

Szybkie krzesło od Matrei… szkoda, bo końcówka tras 5 i 1, wytopione. Do dołu zjechać się nie da.

Trasa czerwona 3:

Czarna 6:

Papu z knajpy Adler Lounge:

I dzień minął szybko…

…pojeżdżone po byku! Stówka tradycyjnie pękła.

Na koniec TikTok z tego dnia - zapraszam na kanał nogi bolo, właśnie tam 👉 

Pozdrawiam serdecznie

Mariusz, narboru vel nogi bolo 😄👍💪

Początek naszej przygody z Tyrolem Wschodnim i karnetem SkiHit - start!

Parking darmowy… trasa do gondoli, mimo, że dookoła trawa - jest.

Kasy czynne od 8:15 i byliśmy dzisiaj pierwsi. Prawda, że niespodzianka 😀

7 dniowy skipass kosztuje 339 EUR, sezon średni.

Mapa ośrodka:

Trochę podjechaliśmy w górę i śniegu jest dość sporo:

Zwiedzamy…

Oprócz gondolki jest tu wolne krzesło 4, szybkie krzesło 4 bez osłony, jest też 6 szybka, podgrzewana z bubliną, taśma dla dzieci i orczyk dla uczących się.

Jest również mega malowniczy zamek 😊

I z bliska…

Trasy przeważają czerwone… lekko czerwone w środkowej części ośrodka, w skrajnych ciemno czerwone. Kilka tras niebieskich i na siłę oznaczona kolorem czarnym, tak naprawdę czerwona, 1a.

Najwyższy punkt, to Thurntaler o wysokości 2407 m n.p.m.

Ilość narciarzy? Dzisiaj niedziela… w co czwartej gondoli ktoś, na co czwartym krześle, też ktoś.

Pustki.

Do 11 bez opadów ale z płaskim światłem, od 11 do 14 fajna pogoda i przebijające się słońce, po 14 intensywne opady śniegu u góry, na dole deszcz.

⛷️

Widok na centralną część ON:

Frekwencja…

Fajnie 👍

Strategiczne krzesło:

Trasa w dół na przeciwleglą część od Sillian:

Pięknie:

Jeździmy i cieszymy się nartami 😊

Zima tak szybko odchodzi…

Tereny dla początkujących:

Jedna z trzech knajp:

Dzień minął niewiadomo kiedy…

Super fajny dzień, w fajnym, kameralnym i pustym ośrodku 😮👍

Warunki: u góry twardo cały dzień, środek fajny, puszczający twardy, dół - cukier od rana.

Pozdrawiam serdecznie

Mariusz „marboru” nogi bolo 😀

Czy rzeczywiście jest różowa? Tak... gdy pada na nią słońce właśnie ma taką barwę więc nie trudno zgadnąć, że nazwa Rozes pochodzi od specyficznego koloru tej góry.

@sstar w innym wątku mojego bloga wywołał do tablicy tą górę. On zapamiętał ją jako... niezbyt urodziwą, niezbyt ciekawą do wchodzenia - chyba, że coś pomieszałem?  

Dla mnie i dla Pauli Tofana di Rozes, to ślicznotka, a sama droga na nią niezwykle ciekawa. Podobnie jak Lagazoi przeorana historią, przeorana wojną.

Na początku spójrzcie na nią (fotka wykonana w dniu kiedy wchodziliśmy na Tofanę di Mezzo) - czyż nie jest piękna?

Początek szlaku, podobnie jak w przypadku wspomnianego wyżej, w nawiasie trekkingu, zaczynamy przy Schronisku Dibona.

Następnie trawersujemy (widać na powyższym zdjęciu doskonale) ścianę różowej piękności ścieżką ciągnącą się w stronę przełęczy Falzarengo.

W dniu podejścia nad szczytem zawisła chmura.

Idziemy, idziemy, a z samego rana zero żywego ducha.

Po ok godzinie dochodzimy do początku ferraty... mijamy go, bo wiem (wcześniej wyczytałem), że gdy pójdziemy odrobinę dalej i lekko w górę, spotkamy mega wojenną ciekawostkę.

Kompletnie tego nie widać na zewnątrz, co w środku 😮 i jakich gabarytów.

@JC może Lagazoi, Tofana... rys historyczny, wojenny, to byłby mega ciekawy temat na "Tajemnice Selli" ?

Proszę... wejście wygląda tak:

...z zewnątrz niby jaskinia - ale to tylko ułuda.

To tunele wydrążone w skale. W czasie I Wojny Światowej toczono tu niezwykle zacięte walki... jak myślicie, kto wygrał i jakie były strony konfliktu?

Zaraz po wejściu tablica mówiąca nam, co tu się "odwalało"  

Miejscówka ma naprawdę swój klimat.

Czuć chłód, czuć specyficzny zapach historii.

Widok przez "okno" strzelnicze w stronę ośrodka 5 Torri:

Eksponat:

Po zwiedzeniu korytarzy, wracamy na szlak. Cofamy się, by dojść do początku ferraty.

Jest on niezwykły - wchodzimy w kolejny labirynt wojennych korytarzy.

Na początek drabina podejściowa:

Cywilizacja turystyczna:

Otwory strzelnicze na początku dają światło i można normalnie iść.

Później już nie ma tak łatwo. Trzeba zaświecić czołówkę, bo jest ciemno jak noc.

Z sufitu kapie woda, jest mroczno i tajemniczo. Korytarze się zwężają i kluczą w skale... ile się tak idzie? Na moje oko co najmniej kilometr, dwa. Wyobraźcie sobie skalę prac, którą tu wykonali żołnierze... a pewnie to tylko niewielka część korytarzy w tej górze, niewielka udostępniona turystom.

Wychodzimy na zewnątrz i idziemy piarżystym szlakiem trawersując dalej górę. Trzeba bardzo pilnować drogi ponieważ oznaczenia są bardzo sporadyczne i małe w formie niewielkich czerwonych kresek namalowanych farbą na większych kamieniach.

Kosmiczny klimat...

Trakt zamienia się powolutku w półkę skalną.

Urokliwie!

Gdzieniegdzie pojawiają się ułatwienia... moim zdaniem są one zbędne w wielu fragmentach.

Dochodzimy do wodospadu - WOW, co za miejsce!

Od tego punktu zaczyna się zabawa i prawdziwa ferrata  Dużo miejsc (na moje oko, na D).

Fajnie!

Po pokonaniu pierwszej, pionowej ścianki wchodzimy na kolejną półkę - trawersujemy ją, z fajną ekspozycją - w bok.

Dochodzimy do drugiego wodospadu.

Ten nas nieźle zmoczył. Sporo w nim wody - tuż przy nim nawet nie ma jak wyciągnąć aparatu. Przeciwdeszczówki się przydały.

Mniej więcej to miejsce (trzeba się mocno przyjrzeć by zobaczyć wodę - ona jest i było jej sporo, na fotce to niewyraźnie wyszło):

Widoczki się odsłaniają, a my jesteśmy coraz wyżej.

Po pokonaniu trawersu, kolejny raz wchodzimy w pionową skałę.

Sporo ułatwień i klamr. Idzie się przyjemnie, a nam towarzyszy duża ekspozycja.

Chwila odpoczynku i dalej w górę!

Przyjemnie  

Uwielbiam spacery ponad chmurami  

Po kolejnym pionie... trawersy - raz w lewo, raz w prawo...

Za plecami, od czasu, do czasu - między chmurami, Marmolada.

Dochodzimy do ostatniego poważnego, moim zdaniem najtrudniejszego fragmentu ferraty.

Pionowa ścianka, z małą ilością punktów zaczepienia na nogi... z małą ilością dobrych chwytów.

Było trochę zabawy i adrenalinki  

Mega, mega fajny fragment z twarzą przytuloną nie raz do przepięknej barwy, skały.

Ferrata Giovanni Lipella pokonana.

Wychodzimy na piarżysko kopuły szczytowej. Pół godziny marszu w kamieniach i jest! Szczyt.

Tofana di Rozes 3225 m n.p.m.

Na szczycie tradycyjna nagroda - puszka zimnej Coca-Coli, drobne jedzenie, przebranie, kilka fotek i droga w dół.

Widoczki ze szczytu, to może przesuwających się chmur... (wcześniej na szlaku załapał nas półgodzinny deszcz ze śniegiem):

Widoki są zachwycające w takiej scenerii i kołderką...

Jesteśmy między chmurami!

Wracamy drogą normalną kierując się do schroniska Rifugio Camillo Giussani.

Docieramy do niego klucząc w skałach i kamiennym piargu po mniej więcej 1,5 godziny.

Tutaj robimy kolejną przerwę.

Kawa i coś słodkiego w takich okolicznościach przyrody? Bezcenne.

Zwiedzamy poniżej schroniska znajdujące się zabudowania i ruiny zabudowań... co tu było? Pewnie pozostałości wojenne, bądź pozostałości po jakiejś starej infrastrukturze turystycznej? Ktoś coś wie na ten temat?

Dalszy szlak jest łatwy ale niezwykle widowiskowy widokowo.

Co kilka kroków oglądamy się za siebie.

Kończymy naszą wyprawę po 8 godzinach i 37 minutach niespiesznej wędrówki i wspinaczki.

Ślad GPS: Tofana de Rozes 3225 m npm | Hike | Strava

To był jeden z piękniejszych naszych dni w górach.

@sstar namawiam do powtórki tego szlaku  my z pewnością kiedyś tu wrócimy.

Pozdrawiam serdecznie

Mariusz "marboru"

Lavarella de Fora 3034 m n.p.m.

Lavarella 3055 m n.p.m.

Ferrata Tru - Dolomieu

Powyższe cele i szczyty - doskonale widoczne dla wszystkich narciarzy jeżdżących po La Villi  

Start pieszy do ich zaliczenia zaczyna się na końcu trasy narciarskiej Lagazoi w Sciare. Auto zostawiamy przy schronisku Capanna Alpina (parking 5 EUR) i na początku idziemy w górę trasą narciarską, by po kilkuset metrach skręcić w lewo, wzdłuż strumienia.

Przebieg wędrówki na GPS: Trzy trzytysięczniki 😀 | Hike | Strava

Początek, to dość strome podejście...

...później odpuszcza i idziemy dość płaską doliną L'Gran Pian.

Jest przepięknie i malowniczo - z jednej strony zieleń łąk...a z drugiej kosmiczne krajobrazy Dolomitów.

Po kilku kilometrach na rozwidleniu szlaków skręcamy ponownie w lewo (wyraźne oznaczenie na tabliczkach).

Idziemy już kamienną dolinką mając z lewej strony masyw Conturines, a po prawej Lavarelle.

Do wyboru mamy dwie ścieżki - po lewej (przez wyschnięte jezioro) w kierunku najwyższego celu wędrówki i z prawej - tą wykorzystaliśmy do zejścia z dwóch pozostałych, niższych trzytysięczników.

Droga jest mocno piarżysta - uciążliwa. Dobre buty na osuwające się kamienie są wskazane. Przydadzą się kije... nasze zostały w Polsce  

Rzut oka w dół, za plecy:

Na przełęczy kierujemy się w lewo pod ścianę głównego wierzchołka.

Tu rozpoczyna się krótka Ferrata Tru - Dolomiue (skala B). Pionowe drabinki, klamry i żelazna lina - wszystko dobrze ubezpieczone mimo sporej ekspozycji. Można zakładać uprzęż, ale bez, też spokojnie da się to przejść. "Szpej" niech wezmą osoby, które nie lubią pionowych przepaści.

Nam, razem z Paulą przejście tej mini ferratki zajmuje 15 minut (w tle poniższej fotki widać wyraźnie - po lewej - wierzchołek Lavarella de Fora):

Jesteśmy na szczycie... a tu... zamiast krzyża figurka afrykańskiego wojownika z kołczanem i strzałami? 😮 

Mega fajne!

A może to jakiś Laudyjczyk z Południowego Tyrolu?

Wie może ktoś, co oznacza nazwa Conturines? Może ta figurka ma coś z tym wspólnego?

@JC myślę, że to jedna z tajemnic Sella Rondy i okolic Lagazoi. Może coś wiesz na ten temat?

Conturines 3064 m n.p.m. zdobyty!  

Widok ze szczytu  

Chwila odpoczynku, po dość wymagającym trekkingu...

 ...i schodzimy do przełęczy.

Tutaj foteczka w stronę tras narciarskich La Villi  

I ponownie, żmudnie wspinamy się po bardzo ostrym piarżysku.

Teraz mamy piękny widok na zdobyty, przed chwilą, pierwszy cel naszej wędrówki:

Conturines w całej swojej okazałości:

Ok 40 minut zajmuje nam wejście na Lavarella de Fora 3034 m n.p.m.

Jesteśmy! Druga góra zaliczona!

Tutaj już tradycyjny krzyż. Dość pokaźny:

Widoczek:

Kolejne 20 minut najpierw graniówką...a potem kilkusetmetrowym podejściem (znika poniżej, na zdjęciu po lewej stronie)...

I jesteśmy na Lavarella 3055 m n.p.m.

Krzyż też jest... mniej pokaźny, ale za to wyglądający jak ze sklepu jubilerskiego  

Dzwonimy dzwonkiem... jemy kanapki. Robimy dłuższą przerwę na kontemplowanie przyrody i schodzimy.

Widoczek ze szczytu:

Droga powrotna okropnie się nam dłuży.

Mimo posiadania ze sobą po 3,5 litra wody na głowę - w upalną pogodę, kończą się zasoby.

Uzupełniamy butelki przy małym wodospadzie, przy ostatnim stromym zejściu do Sciare i trasy narciarskiej z Lagazoi.

Woda jest ultra zimna i smaczna! Pycha.

Kawa w schronisku Capanna Alpina? Boska! ...pijemy ją wspominając ostatni pobyt na nartach i wyciąg konny z tego miejsca, z zimy.

Kończymy kolejną przygodę w Dolomitach  

Mariusz "marboru"

Żeby było pięknie, widokowo i ciekawie postanowiliśmy wejść na ten szczyt od drugiej strony przez ferratę Tridentinę Klettersteig - trudność C.

Auto parkujemy na parkingu pomiędzy Colfosco, a Passo Gardena.

Kilkaset metrów od samochodu dochodzimy do pionowej ścianki i pniemy się w górę.

Żelazna lina + masa klamr na nogi bardzo mocno ułatwiają wejście... za nami wycieczka szkolna, włoska - dzieciaki z pewnością poniżej 10 roku życia śmigają w górę pod opieką dwóch opiekunów. Stadko ośmiu sztuk... zwijamy się szybko by być samemu w górach, w ciszy.

Droga, którą wybraliśmy to bardzo uczęszczany szlak i nawet skoro świt można napotkać tutaj sporą ilość ludzi.

Po początkowej, pionowej, ściance dochodzimy do zwykłej ścieżki, którą dochodzimy do głównej ściany żelaznej drogi.

Jest przepięknie!

Widokowo? bomba!

Humory nam dopisują i metr, po metrze zbliżamy się do jakiejś grupki ludzi, która weszła na szlak przed nami.

Aż szkoda, że tak szybko nam idzie, bo piękno znika z każdym metrem... mamy świadomość, że niebawem skończy się ferrata. Nim jednak przyjdzie koniec wspinania - trochę pionu  

...i jeszcze bardziej pionowo  Fajnie, coraz fajniej!

Ekspozycja robi się znaczna - ktoś, kto nie ma obycia z wysokością, z pewnością na skórze będzie miał gęsią skórkę.

Gdyby nie klamry i drabinki, to byłoby miejscami D...albo i lepiej 😮 

Na końcówce - kultowe miejsce, drabinka nad przepaścią.

I smuteczek  END ferraty. 

Dochodzimy do schroniska Pisciadu.

Robimy krótką przerwę, bo do właściwego celu jeszcze daleko.

Cudowne miejsce.

Idziemy ścieżką po lewej stronie. Teren łagodny później przechodzi w krótką ferratę A/B.

Okolica? To są kloce, porządne kloce!

Idziemy, idziemy - w górę, w dół... tak jakbyśmy doszli po drodze do kolejnego szczytu... jak później się okaże, po szczegółowych mapach - niechcąco weszliśmy na dwie góry  L'Antersass 2908 m n.p.m. oraz Sas de Mesdi 2980 m n.p.m. Świadomie na powrocie zaliczymy jeszcze jeden Piza Pisciadu 2985 m n.p.m.

Te dwie, "niechcące" góry... to tak naprawdę niewielkie podejścia w całym masywie, w zasadzie stanowiące masyw Selli - niewielkie "pagórki".

Ciepło  

Mega przyjemny trekking.

Z dołu, z narciarskiego szlaku SR cały masyw robi wrażenie...ale u góry, na górze? Jest zjawiskowo! Kosmicznie!

Mijamy kolejne schronisko, tuż przed ostatnim, piarżystym podejściem na szczyt Piz Boe (w drodze powrotnej jemy sobie w schronisku lunch).

W górę, w górę i jesteśmy!

Kolejny trzytysięcznik zdobyty.

I ponieważ na szczycie jest masa turystów (schronisko) - szybko uciekamy z tego miejsca po zrobieniu fotek.

Widok w stronę Marmolady przesłaniają chmury... tak trafiliśmy - szkoda. Na fotki przyjdzie jeszcze czas... może innym razem.

Za niedługi czas widoki wrócą, chmury znikną.

Schodzimy.

Uśmiechy na twarzach  

Trawersujemy nieświadomie zdobyty w drodze na Piz Boe - szczyt. Tutaj mała ferratka, a w zasadzie kilkanaście metrów ubezpieczenia przed sporą ekspozycją.

Po minięciu skrzyżowania szlaków kierujemy się w górę, i w prawo... podchodzimy nieświadomie zdobywając kolejną górę  

Tutaj robimy dłuższą przerwę na jedzonko i wygrzewanie w słońcu.

Widoki są nieziemskie!

Patrzymy w dół - w stronę doliny, którą później przyjdzie nam schodzić.

Nagromadzenie "kloców" jest oszałamiające!

Po przerwie idziemy drogą powrotną w dół... 

...aż do skrzyżowania (przełęczka) na Piza Pisciadu 2985 m n.p.m.

Idziemy go zdobyć! 

40 minut pionowego, fajnego szlaku i jesteśmy na szczycie. Jest krzyż, wiadomo, że jest góra  Odhaczamy! 

Widok w dół:

Już tylko zejście do schroniska o tej samej nazwie...

...skręt w prawo i zejście łatwą ferratką do dolinki. Bardzo długi trawers na dole masywu - i żegnamy się ze szlakiem.

Koniec niezwykłego, turystycznego dnia.

Pogoda - sztos... z wyjątkiem pobytu na Piz Boe.

Całość drogi (GPS) pod linkiem: Piz Boe + trzy inne kolosy 😉 | Hike | Strava

Czas spędzony w górach 11:39:21

Dla takich dni się żyje!

Pozdrawiam

Mariusz "marboru"

...zostawmy to.

Lodowiec Pitztal odwiedziłem również będąc w podróży, razem z @JC, gdy odwiedzaliśmy pięć tyrolskich lodowców.

Jesienią 2022, to był bardzo burzliwy czas w moim życiu... i? W ferworze walki, z problemami dnia codziennego, trafił mi się darmowy, 4 dniowy pobyt w niemieckim hotelu w GaPa. Grzechem byłoby nie wykorzystać narciarsko tej okazji. Najbliższy ośrodek czynny w listopadzie? W sumie była do wyboru cała wielka, lodowcowa piątka z Tyrolu.

Wybór padł na Pitztal - raz, że sentyment, dwa, że Paula nigdy nie była na tym terenie narciarskim.

Spakowaliśmy narty do bagażnika i w drogę  

W zasadzie, można powiedzieć, że był to polski długi weekend listopadowy (trzy dni nartowania od 11 do 13).

Dojazdy z GaPa - ok godzinki jazdy autem w pięknych, górskich okolicznościach przyrody.

Trochę baliśmy się o dużą frekwencję, a jak się okazało nie było tak źle. Parking był w zasadzie pełen, ale jak człowiek się nie spóźnił i był na otwarciu, to nie musiał stać długo w kolejce - zalecam być kilka minut przed startem ON.

Narciarze, to przede wszystkim miejscowi, a potem nacją dominującym Polacy oraz Czesi.

Jak ja lubię to miejsce! Jak ja lubię, jak to nazywa @JC lotniska... moja nazwa, jest nieco bardziej brutalna: trasy - lochy!

O tej porze roku, jak widać na powyższym zdjęciu - niektóre trasy są jednak ograniczone przez rozstawione tyczki i trenujących.

Debiutantka na najwyższym lodowcu w Austrii:

Trzy dni katowania tak małego ośrodka, to przede wszystkim czas na to, by szlifować technikę jazdy i upajać się wysokimi górami i zimą.

No i oczywiście taras widokowy  Musieliśmy się tu pojawić na sesji zdjęciowej.

Widok w stronę zjazdu do tras narciarskich:

No i smaczna knajpka niemalże na szczycie  

Poniżej, druga góra Austrii - ktoś pamięta nazwę i wysokość?

Tutaj lodowiec jest imponujący...

Z bliska:

Widok z góry na drugą część ośrodka i mega fajną trasę czerwoną:

Jak to mówi Paula: jak nie ma w górach "kloców" (w domyśle Dolomity), to muszą być szpice... są szpice - Pani zadowolona!

Pogoda trafiła nam się wspaniała. Słoneczko, fajna przejrzystość i lekki mróz.

Kapitalna jazda na nartach - stoki trzymały cały dzień, twardo, równo i szybko.

To była druga moja jesień na nartach i powiem Wam, że koniecznie temat jest do powtórki!

Pauli też się podobało - zarówno jesienne nartowanie jak i sam ośrodek.

Coś w sam raz dla narciarskich zakochanych  

Trzy dni minęły niesamowicie szybko i jak ktoś by mi wówczas powiedział, że to będą niemalże wszystkie moje narciarskie dni z sezonu 2022/23, to bym nie uwierzył... No ale cóż? Niezbadane są wyroki losu.

Grunt, że wszystko się ułożyło, zdrowie wróciło i można od nowa tępić krawędzie!  

Czy kiedyś jeszcze wrócimy na Pitztal?

Również życie pokaże  

Z narciarskim pozdrowieniem

Mariusz "marboru"

PS. Pierwsza wizyta na Pitztal - relacja:

PS2. Druga wizyta na Pitztal - wpis na blogu:

Krótkie video:

...bo dopiero zrobiona rowerem za trzecim podejściem.

Pierwsza próba - odpuszczona ze względu na upały +37... drugim razem odpuszczona ze względu na burzę i chłód.

Jak to mówią - do trzech razy sztuka.

Ruszamy z naszej kwatery i robimy krótką przerwę w Alleghe.

Pogoda tego dnia jest również bardzo niepewna.

Chmury przetaczają się nad szczytami i u góry wieje spory wiatr. Kieszenie mamy wypchane ciuchami - na dole jest dość ciepło i przyjemnie, później gdy nabierzemy wysokości będzie zimno.

Na ścianie Civetty, powyżej miasteczka stoi chmura.

Po krótkiej przerwie ruszamy w stronę Caprile. Mijamy most... i niestety nie ma tak pięknego widoku jak przy próbie numer 2 (foto), gdzie na dole kompletnie nie zapowiadało się na burzę.

Z mostu - widok na Monte Civettę jest zachwycający  

Odbijamy w lewo i zaczyna się podjazd.

Początek jest stosunkowo łagodny. Trzyma 5 do 7% i jedzie się bardzo przyjemnie.

Mijamy kolejne serpentyny, krótkie tunele i docieramy pod dolną stację gondoli na Marmoladę. Od tego miejsca (obok mamy trasę narciarską) zaczynają się główne trudności.

Na początek bardzo długa prosta z nachyleniem ponad 10%... ojjj jest tu trudno.

Przydałby się elektryk @JC  Eeee my jesteśmy twardzi!  

Główna zabawa zaczyna się później - przy górnej stacji orczyka. Serpentyny, doskonale widoczne z trasy narciarskiej, czy wyciągu krzesełkowego ciągnącego się w stronę Arabby, dają naprawdę w kość. Trzyma od 12% po 17... i tylko na zakrętach nieco odpuszcza...ale tylko tak, by mięśnie złapały nieco powietrza. Z góry wygląda, to tak:

Można powiedzieć, że jesteśmy już prawie w domu...

...jeszcze trochę i jesteśmy.

Mijamy znak wskazujący przełęcz i schronisko... jednak szosa, jeszcze kilkaset metrów, ciągnie się w górę - jedziemy dalej i dopiero przy jeziorze jest kulminacja podjazdu i można powiedzieć, że "szczyt" przełęczy. Nieco dalej się zatrzymujemy na zdjęcia.

U góry Marmoladowy lodowiec...

...a tuż przy nas - cudne, turkusowe jezioro.

Jedziemy dalej do tamy.

Tutaj nagromadzenie turystów, motocyklistów i rowerzystów.

Robimy fotkę całej paczki  

No i obowiązkowa fotka przy znaku, który jest tak oblepiony naklejkami, że go prawie nie widać.

By zaliczyć najwyższy asfaltowy punkt, jedziemy tamą do końca, skręcamy w prawo, pokonujemy jeszcze dwie serpentyny o pochyłości ponad 12% i docieramy do najwyżej położonego schroniska przy szosie, restauracji i parkingu dla trakersów. Dalej już tylko szuter i szlak trekkingowy.

Lodowiec z bliska:

Zjeżdżamy, by przy początku tamy zrobić sobie przerwę kawową i naradzić się co dalej? 

Ponieważ pogoda jest bardzo niepewna - dzielimy się na dwie grupy.

Grupa bez ryzyka - ja, Michał i Jacek.

Grupa ryzyka - Grzesiek i Paula.

Pierwsza jedzie w dół tą samą trasą, którą tu dotarła (liczymy, że zdążymy uciec zapowiadanej burzy), druga zjeżdża w stronę Campitello, by później wrócić na kwaterę od strony Passo San Pellegrino - liczą, że nie będzie padać.

Imponująca tama:

I ostatni rzut oka na jezioro przed zjazdem:

Rozdzielamy się...

...gnamy na dół, a hamulce chronią od nadmiernej prędkości.

Segment przy wyciągu orczykowym, wspomniana długa prosta, zjazd tutaj, to KOM z prędkością ponad 115 km/h rowerem 😮 

Ja się rozpędzam do 76 i widzę śmierć w oczach  

Na szczęście cali i zdrowi docieramy we trójkę na sam dół.

Zerkamy za siebie i już wiemy, że musimy się śpieszyć, bo burza nas goni... a grupę numer 2 na bank złapała.

W Alleghe niestety nas dopada - chronimy się pod zadaszeniem, a potem gdy deszcz traci nieco na intensywności - ruszamy w trasę i ostatnie kilka kilometrów z podjazdem do kwatery pedałujemy w lekkim już deszczu.

Grzegorz z Paulą jeszcze w Canazei bez opadu...

...za to ze świetną fotką, z rzeźbą przedstawiającą główną nagrodę z Giro

Ale już ok 5 kilometrów dalej, w Campestrin - deszcz i burza.

Początkowo chowają się w jakimś hotelu i restauracji licząc na to, że przejdzie...

...dzwonią do nas - my akurat uwięzieni w Alleghe.

Umawiamy się tak, że (jesteśmy zdecydowanie bliżej mety) gdy dotrzemy na kwaterę - biorę auto i pojadę po nich.

Trochę to trwało, a grupa numer dwa straciła cierpliwość - ruszyli. Po minięciu Moeny i rozpoczęciu podjazdu - rezygnują z dalszej jazdy. Są przemoczeni do ostatniej nitki i zziębnięci. Temperatura spada do jakichś 12 stopni.

Moena z góry - początek podjazdu:

W między czasie, biorę szybki prysznic, zakładam suche ciuchy i ruszam z misją ratowniczą.

Dygoczących z zimna pakuję do auta przy dolnej stacji gondoli przy Alpe Lusia...

...teraz w "domku" już tylko ciepła herbata, jedzonko, serwis i czyszczenie rowerów - lulu  

Jak widzicie Passo Fedaia, przy trzeciej próbie uległo, ale tanio skóry nie sprzedało.

Ślad GPS: Passo Fedaia 🗻 | Ride | Strava

Pozdrawiam serdecznie

Mariusz "marboru"

San Martino di Castrozza, to przepiękny środek narciarski, z którego jeżdżąc na nartach obserwujemy Pale di San Martino - przepiękny masyw Dolomitów... widać również prawie na wprost ferratę, którą zaplanowaliśmy.

Ponieważ w nogach mieliśmy nie tylko dwie długie wędrówki w tygodniu, ale również kilka przełęczy na rowerze, tego dnia postanowiliśmy sobie nieco odpocząć na stosunkowo łatwym szlaku, wspomagając się dodatkowo kolejką.

Z samego rana pojawiamy się przy dolnej stacji gondoli Colverde w San Martino di Castrozza. I tutaj popełniliśmy pierwszy błąd, bo kupiliśmy bilety na sam szczyt - czyli dodatkowo na kolejkę Rosetta co nas oddaliło od ferraty, a w finale na tyle nam zmąciło drogę, że dojścia do ferraty nie znaleźliśmy... ale o tym za chwilę.

By w prosty sposób dotrzeć do ferraty - należy przejechać jedną kolejką, wyjść na szlak, po chwili odnajdując oznaczenia szlaku prowadzącego na ferratę.

Docieramy drugą kolejką na ok 2600 metrów.

A tu? Przepiękny płaskowyż  ze schroniskiem w środkowej jego części.

Kierujemy się do schroniska by odnaleźć wskazówki co do naszej drogi.

Okazuje się, że musimy zejść i to ok 400 metrów w dół...

Widoki są niesamowite! Oglądając masyw od strony ON wygląda zupełnie inaczej, będąc tu na miejscu odnosi się wrażenie, że jest się w jakimś księżycowym, kosmicznym miejscu. Cudownie!

Nasza ferrata jest gdzieś na wprost (poniższe zdjęcie) - wiemy o tym, więc schodzimy w dół, krętą ścieżką, wzdłuż gondoli Rosetta.

Idziemy, idziemy i w pewnym momencie mijamy znak wyraźnie pokazujący nam kierunek ferraty i skręt w prawo... Wg GPS wydaj mi się jednak, że to nie tutaj, że musimy iść dalej. Idziemy jeszcze spory kawałek i zasiana wątpliwość w naszych głowach nie daje spokoju. Robimy naradę gdzie cała grupa postanawia kierować się znakiem, a nie GPS. Nawracamy. Podchodzimy do skał i okazuje się, że jest tu początek jakiejś żelaznej drogi. Idziemy w górę... Po kilkuset metrach kończą się sztuczne ułatwienia, jest szlak ale łatwy... Znowu narada. Wracamy, czy idziemy dalej? Mój GPS pokazuje, że jesteśmy na szlaku na przełęcz Bettega. Zapada decyzja - ponieważ jesteśmy w wyraźnym niedoczasie idziemy dalej w górę, postanawiając zrobić ferratę na zejściu.

Teren jest piarżysty i wymagający dużej kondycji fizycznej... tuż przed przełęczą na skrzyżowaniu szlaków - jeden z kolegów postanawia iść w stronę schroniska. Wyraźnie źle się czuje - jego organizm źle reaguje na wysokość, wysokie tempo marszu (na Civettcie był też kryzys, na Stellę Alpinę nie poszedł). Robimy dłuższą przerwę, po posiłku odzyskuje wigor, na szlaku widać turystów, schronisko jest bardzo blisko. Odprowadzamy kolegów wzrokiem (zapewniał nas, że już wszystko jest ok) - drugi z nich dla bezpieczeństwa postanawia doprowadzić "kontuzjowanego" w bezpieczne miejsce i nawrócić do nas. Razem z Paulą czekamy aż wróci i dopiero kontynuujemy trasę dalej, we trójkę. Grzegorz przyjechał z nami w Dolomity tylko na rower, więc go dzisiaj też nie ma.

Passo Bettega:

Schodzimy w dół i trawersujemy Croda della Pala. 

Szlak skręca w dolinkę i po chwili znowu wchodzimy pod górę.

Jest epicko!

Jest też śnieg... żywego ducha. Pustka, cisza i krajobraz nie z tej ziemi.

Dochodzimy do przełęczy Passo del Travignolo na wysokość 2925 m n.p.m.

Widok na dół:

Po krótkiej przerwie kontynuujemy mozolny marsz pionowym piargiem do kolejnej przełęczki.

Na jej szczycie drugi kolega ma kryzys fizyczny. Tak w kość dał mu ten piarg, że zwyczajnie nie ma siły. Mówi, że nie da rady pójść z nami na Cima della Vezzana  

Ok. Chwilę dyskutujemy co dalej?... Jacek mówi, że potrzebuje odpocząć z pół godziny i zjeść. Ponieważ jesteśmy pod szczytem II Nuvolo 3075 m n.p.m., to my z Paulą postanawiamy wejść na ten szczyt, odpuszczamy główny cel tego dnia  

Zdobywamy go po 15 minutach. Kolejny trzytysięcznik na koncie - nagroda pocieszenia.

Jest przepięknie  

Nie jesteśmy długo na szczycie, może 5 minut?

Wracamy do Jacka. Na szczęście odzyskał wigor i siłę. Schodzimy w dół kontrolując co z kolegą chwila, za chwilą. Na szczęście z każdym metrem w dół jest wyraźnie lepiej.

Ponownie znajdujemy się na Passo del Travignolo.

Krótka dyskusja - schodzimy Via Normala, tak jak podchodziliśmy, czy skręcamy z przełęczy pod zejście do ferraty? Jesteśmy w wyraźnym niedoczasie i okrężna droga spowodowałaby to, że nie zdążylibyśmy na zjazd gondolą. Ostatnia rusza w dół 16:30. Główny temat - kondycja fizyczna Jacka. Zapewnia nas, że spokojnie da radę i woli schodzić krótszą drogą.

Idziemy.

Jest pięknie... tylko nie ma widoczności - na ścianie stoi chmura.

Ferrata jest widowiskowa ale łatwa. Metry w dół znikają szybko - Jacek daje radę i wytrzymuje dość szybkie tempo schodzenia.

Bardzo mi się podoba. Duża ekspozycja, piękne formacje skalne.

Czas zejścia liczony na ok 3 godziny skracamy do 1,5 h.

Kończymy żelazną drogę odnajdując kluczowe miejsce, które było sporo jeszcze przed nami gdy go szukaliśmy rano.

GPS naszej wędrówki: II Nuvolo 3075 m npm | Hike | Strava

Początek ferraty jest pięknie oznaczony i nie sposób go przegapić jak się trafi we właściwe miejsce:

Ostatnie kilometry szlaku do kolejki Colverde pokonujemy biegnąc. Jesteśmy na stacji o 16:28... jedziemy w dół.

W San Martino di Castrozza spotykamy się z Michałem, który postanowił zwiedzić miasteczko, wsiadamy do auta i jedziemy na kwaterę. 

Po drodze, gdzieś na styku przełęczy zatrzymujemy się przy potoku górskim gdzie wszyscy chłodzimy stopy  

Kolejny dzień w górach, z przygodami - kończymy bezpiecznie, to najważniejsze.

Samą ferratę i Cima della Vezzana 3192 m n.p.m. jeszcze kiedyś zdobędziemy... Może tak się miało zadziać, byśmy tu wrócili? Z przyjemnością to zrobimy  

Na koniec widok, panorama ze szczytu II Nuvolo.

Pozdrawiam

Mariusz "marboru"