Hintertuxer Gletscher

Z parkingu startują dwie równoległe gondole. Pierwszym odcinkiem Gletscherbusa jest Gletscherbus 1 z kabinami na 24 osoby, a obok kursuje 8‑osobowa gondola Sommerberg. Kolejka wywozi do centrum na Sommerbergalm na wysokość 2100 m.

Tuxerjoch

W zimie można stąd podjechać w prawo na stoki Tuxerjoch, które obsługują 2 wyciągi: orczyk Ramsmoos oraz czteroosobowa kanapa, wywożąca na wysokość około 2400 m. Stoki Tuxerjoch to poligon dla początkujących i rekreacyjnych narciarzy. Tutaj jeżdżą szkółki z instruktorami. Trasy tutaj (nr 15, 16 i 17) są niebieskie.

Trudniejszy odcinek to 17a (czerwona). W warunkach zimowych można stąd zjechać pięknym pozatrasowym, lecz oznakowanym zjazdem 1a z restauracji Tuxer-Joch-Haus przez Bichlalm do Tux. Zostawmy jednak Sommerbergalm i ruszajmy na lodowiec. Wsiadamy do właściwego Gletscherbusa, który stanowi kolejka gondolowa zawieszona na 2 linach, jej gondole mieszczą 24 osoby.

Dwie liny są zabezpieczeniem przed podmuchami wiatru, który na Tuxie wieje dość często. Równolegle do Gletscherbusa biegnie 10‑osobowa kolejka gondolowa Tuxer Ferner. Sekcja 2 kończy się na wysokości 2660 m w restauracji Tuxer Fernerhaus, która jest bramą do lodowca. Dotąd, a właściwie odtąd jeździ się na nartach w miesiącach letnich i jesiennych.

W 2000 roku oddano do użytku trzeci odcinek Gletscherbusa, który wyjeżdża na wysokość 3250 m, pod szczyt Gefrorene-Wand. Pod Gefrorene-Wand można także wjechać 10‑osobową gondolą Gefrorene Wand i dalej 2‑osobowym krzesłem, co zabiera rzecz jasna więcej czasu. Jesteśmy na najwyższym punkcie lodowca i przed nami cały Hintertux. Stok bezpośrednio pod nami z czerwonymi trasami 5, 8 i czarną 8a to poligon treningowy dla zawodników.

Tutaj w oznakowanych korytarzach trenerzy układają slalomy i giganty. Jadąc po lewej stronie stoku (patrząc od góry) docieramy do schroniska Gletscher Hutte. Można stąd zjechać dwiema trasami (czerwona 5 i czarna 5a) na stoku leżącego poniżej lodowczyka Schlegeis pod trzyosobową kanapę. Uwaga, w jesieni w słoneczne dni, zdarza się tu jeździć po „żywym lodzie”!

Olperer

Przenosimy się teraz na łagodne stoki Olperer, które obsługuje nitka dwóch podwójnych orczyków. Niebieskie trasy 9 i 9a to idealne miejsce do doskonalenia techniki. Na przełęczy znajduje się także początek najdłuższego zjazdu na Tux, czyli połączenia trasy 11a z 3. Po pokonaniu 3 km dojeżdżamy do Tuxer Fernerhaus.

Kaserer

Ze stoków Olperer przedostajemy się trawersem w lewo na stoki Kaserer, pod efektowną skalną ścianę Larmstange. Teren obsługują 2 orczyki i dwie 6‑osobowe kanapy Lärmstange, a można tu jeździć na czterech trasach: czarnej 11b, czerwonej 11 i dwóch niebieskich 12. Polecam zjawić się tu po południu, kiedy słońce zmiękczy śnieg. Stoki przy Larmstange są zaciszne nawet wtedy, kiedy na górze silnie wieje.

Warunki do fun carvingu wymarzone! Do Tuxer Fernerhaus dojedziemy stąd trasą nr 3, którą wytyczono pod pięknym, niebieskim serakiem. Do opisania pozostała trasa znajdująca się bezpośrednio nad Tuxer Fernerhaus. Jest to najpopularniejsza trasa na Tuxie, w dolnym odcinku jest dość stroma, ale cały czas szeroka i bezpieczna.

Łącznie z trasą 4, która zaczyna się przy górnej stacji Gletscherbusa, zjazd ma długość ok. 2 kilometrów. Jeśli jesteście na Tuxie w ciepłych miesiącach, jest to koniec oferty. Jeśli macie szczęście odwiedzić go zimą, czeka Was zjazd aż na parking. Najpierw czerwoną, sztucznie śnieżoną trasą nr 2 (nie spodziewajcie się cudów, w ciągu dnia nie warto tutaj jeździć, to po prostu strata czasu) aż do kanapy Zubringer, a potem z Sommerbergalm na parking ski wegiem nr 1 (uwaga na kamienie!).