Kasprowy Wierch

Dochodzą tu także dwie inne koleje krzesełkowe, położone w rozdzielonych skalistą grzędą kotłach, Goryczkowym i Gąsienicowym, gdzie znajdują się właściwe tereny narciarskie. Pierwszy wyciąg dla narciarzy w Kotle Gąsienicowym powstał w 1938 r. Był to ciężki wyciąg saniowy, elektryczny, dla 16 osób i był pierwszym w Polsce wyciągiem narciarskim. W 1962 r. postawiono tu 1‑osobowe krzesło o długości 1190 metrów, przewyższeniu 345 metrów.

W celu zwiększenia przepustowości, w 2000 roku wybudowano w miejscu starego nowe 4‑osobowy krzesełko. Wzdłuż kolei prowadzi szeroka trasa, w górnej części stroma (czarna), niżej, czerwona. Ma ona swoje przedłużenie aż do Kuźnic i dolnej stacji kolei na Kasprowy. Ze względu na to, że trasa znajduje się w obrębie Tatrzańskiego Parku Narodowego, nie zawsze jest ratrakowana, nie jest dośnieżana ani oświetlona.

Trasa w Kotle Goryczkowym uznawana jest przez wielu za najlepszą w Polsce. Pokonuje 670 metrów różnicy poziomów, w zróżnicowanym, wysokogórskim terenie. Ma dwa wariant, zachodni, trudniejszy, ale ciekawszy i wschodni, bardziej monotonny, ale szerszy i łatwiejszy (oba warianty i tak są trudne, trasy czarne!). Narciarzy z kotła Goryczkowego pod szczyt Kasprowego wozi stare, wysłużone krzesło, 2‑osobowe, oddane do użytku w 1969 roku.

Ma ono 1624 m długości i przepustowość 720 osób na godzinę. Od dolnej stacji krzesła można zjechać w dół nartostradą do Kuźnic. Mimo znakomitych warunków do uprawiania narciarstwa, Kasprowy Wierch jest coraz rzadziej odwiedzany przez narciarzy. Powodów jest kilka, po pierwsze trasy funkcjonują w oparciu tylko i wyłącznie o śnieg naturalny, co powoduje, że przy cieplejszych zimach trasy otwarte są czasami tylko kilka dni w roku (w 2010 r. tras nie były otwarte ani jeden dzień w sezonie).

Po drugie, dostanie się do dolnej stacji w Kuźnicach nie jest zbyt wygodne, trzeba zaparkować samochód na płatnym parkingu i busem z nartami dostać się do Kuźnic. Po trzecie w końcu, stosunek ceny karnetu do oferowanej jakości jest tu wyjątkowo niekorzystny. Mimo to bez wątpienia jest to góra, którą co najmniej raz w życiu powinien „zaliczyć” każdy polski narciarz.