Ranking

@marboru jak zwykle przesadzasz z tą moją jazdą. Jestem realistą. Natomiast Ty ciochrasz biodrem po śniegu jak pro

Mariusz, chętnie bym wpadł i pojeździł. Wierz mi. Co się zaś tyczy dęba, może na wiosnę pojeździmy na rowerach i pokażę Ci piękne drzewo, no może nieco mniejsze od Bartka i sporo młodsze, ale zdrowe jak byk!!! A że trudno do tego dęba trafić, to i spokój tam jest i piękna leśna polana. Do tego, jak dobrze trafimy, to może uda się zobaczyć jak strumyk płynie i ginie sobie w ziemi, żeby dalej znów płynąć. A wszystko to w pięknej leśnej okolicy. Warto!

Bardzo dziękuję za świetną opowieść. Świetnie napisane, chociaż nie jestem fanem reportażu, to czytałem z wielką przyjemnością. Mam taką radę: Daj ten tekst studentce polonistyki. Za parę stówek zrobi ci korektę (nie ma dużo - trochę literówek, nadmierna skłonność do szyku przestawnego etc.) A potem, w jakiejś małej poligrafii, wydrukuj 20-30 sztuk i rozdaj po rodzinie i znajomych. Kiedyś, potomkowie będą mieli ogromną przyjemność, czytając o przygodach przodka.

Dzisiaj przeczytałem połowę z Twoich relacji, i niebawem dokończę pozostałe. Są one dla mnie o tyle ciekawe, że Ty (oprócz tego że widziałeś Iran w latach 70tych) widziałeś Iran ze schyłku panowania dynastii Pachlawich. Ja widziałem dwa razy Iran, ale już ten inny Iran - Islamską Republikę Iranu (w Iranie byłem ponad miesiąc łącznie). Ten Iran wygląda inaczej - bo jest naznaczony wszechobecną martyrologią. Stąd wychwytuje pewne cechy z opisu charakterystyczne dla tamtego okresu. Swoją drogą, szach jeździł na nartach. 🙂 Mam wiele przemyśleń na temat Iranu, społeczno-gospodarczo-kulturowych i chętnie podyskutuję z Tobą jak już przeczytam wszystko. Jedną z takich przemyśleń jest wpajany przez wieki kult jednostki, który trzyma się świetnie. Niezależnie od obozu rządzącego, dworzec kolejowy w Teheranie zawsze miał wymalowane czyjeś portrety. To moje zdjęcie z 2014 roku (dworzec kolejowy Teheran).

Ale historia ! Ileż to trzeba było mieć kreatywności, determinacji, talentu organizacyjnego i zimnej krwi, żeby zorganizować egzotyczną wyprawę w tamtych czasach i pokonać te wszystkie trudności! Z niecierpliwością czekam na dalszy ciąg opowieści. Świetnie się czyta.