Koniec sezonu narciarskiego w Norwegii

Ośrodki w Norwegii nie są wysokie, dolne stacje leżą często poniżej 500 m, ale zima trwa tu długo. Pierwsze wyciągi ruszają zwykle w drugiej połowie listopada: Oppdal w Trøndelagu, Hafjell koło Lillehammer, Skeikampen i Trysil, największy ośrodek w kraju, z blisko 80 km tras. Geilo i Hemsedal startują najczęściej na początku grudnia, w śnieżne jesienie wcześniej. Główne trasy się naśnieża, jednak gdy listopad jest ciepły, start i tak przesuwa się na grudzień.

Za to wiosną sezon ciągnie się długo. Szczytem jest Wielkanoc (påske), kiedy Norwegowie masowo jadą w góry, a wiele ośrodków organizuje wtedy imprezy na zakończenie zimy. Niższe stacje na południu i zachodzie potrafią zamknąć się tuż po świętach, Trysil kończy zwykle w drugiej połowie kwietnia, a Hemsedal, nazywany skandynawskimi Alpami, i Narvikfjellet za kołem podbiegunowym pracują do początku maja. W Narwiku zimą jeździ się przy oświetleniu, a wiosną przy długich, jasnych wieczorach.

Gdy wyciągi zimowe stoją, czynne są ośrodki letnie na lodowcach. Galdhøpiggen Sommerskisenter (ok. 1850 m), pod najwyższym szczytem Skandynawii, działa zwykle od maja do października lub listopada, Fonna Glacier Ski Resort nad Hardangerfjordem od przełomu kwietnia i maja do sierpnia, a Stryn Sommerski w czerwcu i lipcu. Biegacze mają jeszcze wcześniej: w Beitostølen trasy narciarstwa biegowego ruszają pod koniec października na śniegu z poprzedniej zimy. Na otwarcie zimy najlepiej celować w Trysil, Hafjell albo Oppdal, gdzie startuje się z kilkoma trasami i gdzie śniegu zwykle przybywa z tygodnia na tydzień.