Koniec sezonu narciarskiego w Szwajcarii

Najdłuższy sezon ma Zermatt: na lodowcu pod Matterhorn Glacier Paradise (do 3883 m) działa najwyżej położony letni teren narciarski Europy, a sezon zimowy trwa od 1 listopada do początku maja. W drugiej połowie października startuje Diavolezza (2093–2978 m) w Engadynie, pierwszy w kraju ośrodek bez lodowca, który otwiera się na śniegu przechowanym przez lato. W październiku rusza też Titlis nad Engelbergiem, a na przełomie października i listopada Saas-Fee pod lodowcem Allalin. Na początku listopada dołączają Glacier 3000 nad Les Diablerets (do 2971 m) i Mont-Fort w Verbier.

Od połowy listopada otwierają się duże ośrodki Gryzonii i Oberlandu Berneńskiego: Parsenn w Davos, potem Arosa Lenzerheide, Laax, Corviglia nad St. Moritz, Grindelwald-Wengen i Gstaad. Laax, gdzie lodowiec Vorab otwierano kiedyś już pod koniec października, rusza dziś zwykle pod koniec listopada. Crans-Montana rusza częściowo pod koniec listopada, w pełni w połowie grudnia, a sporo mniejszych stacji, także w Valais, czeka do soboty przed świętami. Ponad połowę szwajcarskich tras można dziś naśnieżyć, choć jeszcze w 1990 roku armatki pracowały na około 1% z nich.

Większość ośrodków kończy zimę w połowie kwietnia, często po Wielkanocy. Dłużej, do początku maja, jeżdżą Zermatt, Diavolezza, Titlis, Mürren-Schilthorn i Samnaun, a Glacier 3000 do końca kwietnia. Letnia jazda na lodowcach coraz częściej zależy od pogody: w upalne lata bywa wstrzymywana w Saas-Fee i w Zermatt. Kto jedzie na otwarcie, najwięcej tras znajdzie w Zermatt, Saas-Fee i Verbier, a jesienią warto pamiętać, że na lodowcach trenują wtedy kadry narciarskie.