Koniec sezonu narciarskiego w Hiszpanii

Największe hiszpańskie ośrodki startują zwykle w ostatni weekend listopada. Baqueira Beret w Val d'Aran (ponad 150 km tras) leży po północnej stronie Pirenejów, gdzie dochodzą wilgotne masy powietrza znad Atlantyku, więc śniegu ma zwykle więcej niż reszta kraju. W tym samym czasie ruszają Formigal i Panticosa w Aragonii (razem ponad 180 km tras na wspólnym karnecie) oraz La Molina w Katalonii. Masella stara się otworzyć wyciągi już w pierwszych dniach listopada, jeśli tylko mróz pozwoli uruchomić armatki. Mniejsze stacje katalońskie, jak Boí Taüll, Port Ainé czy Vall de Núria, startują zwykle w pierwszym tygodniu grudnia.

Osobny świat to Sierra Nevada, z miasteczkiem Pradollano u dołu tras, około 30 km od Granady, najdalej na południe wysunięty ośrodek narciarski kontynentalnej Europy. Trasy leżą na wysokości 2100–3300 m, dzięki czemu sezon, mimo andaluzyjskiego słońca, trwa od końca listopada do drugiej połowy kwietnia, a coraz częściej do początku maja. Na północy kraju, w Górach Kantabryjskich, działają mniejsze San Isidro i Leitariegos, a w La Rioja Valdezcaray, wszystkie z sezonem od przełomu listopada i grudnia.

Na początku kwietnia, zwykle zaraz po Wielkanocy, zamykają się Baqueira Beret, Formigal i stacje katalońskie, a Sierra Nevada, dzięki swoim 3300 m, jeździ dalej. Najtłoczniej bywa wcześniej, w Semana Santa, kiedy Hiszpanie mają wolne i z Barcelony, Saragossy czy Madrytu jadą w góry. Baqueira i Sierra Nevada to też najlepszy wybór na samo otwarcie: w końcu listopada mają zwykle najwięcej czynnych tras. W Katalonii (La Molina, Masella, Boí Taüll) grudzień to głównie jazda po naśnieżonych trasach, a reszta terenu otwiera się po pierwszym dużym opadzie.