Koniec sezonu narciarskiego we Włoszech

Najwcześniej rusza Val Senales w Południowym Tyrolu, z lodowcem Hochjochferner i trasami do 3212 m. Wyciągi startują zwykle w drugiej połowie września, choć przez pierwsze tygodnie jeżdżą tam głównie zawodnicy z kadr i klubów. Pod koniec października otwiera się Breuil-Cervinia (2050–3480 m) w Dolinie Aosty, połączona z Zermatt przez Plateau Rosà, a w listopadzie Solda pod Ortlerem (1900–3250 m), z jednym z najdłuższych sezonów w Południowym Tyrolu, i lodowiec Presena nad Passo Tonale. Osobnym przypadkiem jest Passo dello Stelvio (do 3450 m): to teren wyłącznie letni, czynny od końca maja do początku listopada, gdy zamyka się droga przez przełęcz.

Większość Dolomitów i Lombardii rusza pod koniec listopada albo w pierwszych dniach grudnia. Najpierw, w ostatnią sobotę listopada, Kronplatz, Cortina d'Ampezzo, 3 Zinnen Dolomites i Livigno; kilka dni później Alta Badia, Val Gardena, Val di Fassa i Arabba. Na tak wczesny start Dolomiti Superski może sobie pozwolić dzięki armatkom, które pokrywają około 1100 z mniej więcej 1200 km tras. W połowie grudnia przyjeżdża tu Puchar Świata: zjazdy na Saslong w Val Gardena, a zaraz potem gigant na Gran Risa w Alta Badia.

Dolomity zamykają się przeważnie na początku kwietnia, Arabba z Marmoladą zwykle w połowie miesiąca. Wyżej sezon trwa dłużej: w Livigno do początku maja, w Pontedilegno-Tonale do maja, w Cervinii do maja, a bywa, że do początku czerwca, po czym na Plateau Rosà zaczyna się jazda letnia. Komu zależy na pewnym śniegu pod koniec listopada, ten wybiera zwykle Cervinię, Livigno albo Val Senales, gdzie dolne stacje leżą powyżej 1800 m.