Koniec sezonu narciarskiego w Słowenii

Słoweńskie stoki leżą stosunkowo nisko, a w większości ośrodków górne stacje nie przekraczają 2000 m. Pierwsze ruszają zwykle na przełomie listopada i grudnia: Krvavec nad Kranjem (do 1971 m), Rogla i Kope na Pohorju, Golte w Alpach Kamnicko-Sawińskich oraz Cerkno. Kranjska Gora, Vogel nad Jeziorem Bohinjskim i Mariborsko Pohorje, którego dolna stacja kolejki stoi na skraju miasta na wysokości około 325 m, dołączają w grudniu, zwykle po kilku nocach z mrozem, które pozwalają naśnieżyć trasy.

O tym, jak kapryśna bywa słoweńska zima, najlepiej świadczy historia zawodów. Złoty Lis (Zlata lisica), styczniowy Puchar Świata kobiet na Mariborskim Pohorju, kilkakrotnie przenoszono z braku śniegu do Kranjskiej Gory. Tam z kolei, na stoku w Podkorenie, kilka kilometrów od granicy z Austrią i Włochami, na początku marca rozgrywany jest od 1961 roku Puchar Vitranca, męskie zawody w slalomie i gigancie. Mariborsko Pohorje zaczyna się przecież niemal w mieście, a Kranjska Gora leży wyżej, w dolinie pod Alpami Julijskimi. W ciepłe zimy start całego kraju potrafi przesunąć się na połowę grudnia.

Sezon w Słowenii jest krótszy niż w sąsiedniej Austrii. Większość ośrodków, w tym Kranjska Gora, Rogla i Cerkno, kończy jazdę w marcu. Najdłużej działają Krvavec i Vogel, a Vogel, z górnymi trasami na około 1800 m i widokiem na Triglav i Jezioro Bohinjskie, jeździ zwykle do połowy kwietnia. Na otwarcie najpewniej jechać na Krvavec albo Roglę, gdzie w grudniu działa zwykle najwięcej tras, a Krvavec leży niecałe pół godziny od lotniska w Lublanie.