Koniec sezonu narciarskiego we Francji

Pierwsze otwierają się stacje z wysoko położonymi wioskami i trasami do ponad 3000 m. Val Thorens (wioska na 2300 m, najwyżej położona duża stacja Europy) i Tignes pod lodowcem Grande Motte (3456 m) startują zwykle w drugiej połowie listopada, a Val d'Isère, Les 2 Alpes i Grands Montets w Chamonix w ostatnią sobotę listopada. W Pirenejach podobnie wcześnie ruszają Luz Ardiden i Cauterets, a zaraz po nich Font-Romeu, gdzie w 1976 roku stanęły jedne z pierwszych armatek w Europie. Jesiennej jazdy na lodowcach, znanej kiedyś z Tignes, już nie ma, a latem Grande Motte i lodowiec Les 2 Alpes działają tylko kilka tygodni na przełomie czerwca i lipca.

Druga fala to pierwsza i druga sobota grudnia. Wtedy otwierają się Courchevel i Méribel w Trzech Dolinach, Alpe d'Huez, Serre Chevalier, a tydzień później La Plagne i Les Arcs. Sporo mniejszych stacji w Alpach Północnych, w Masywie Centralnym i w Pirenejach rusza dopiero w sobotę przed świętami, na początek ferii bożonarodzeniowych. W grudniu na Face de Bellevarde w Val d'Isère odbywa się Critérium de la Première Neige, zawody Pucharu Świata, które w nazwie mają pierwszy śnieg.

Z zamykaniem jest podobnie. Mniejsze stacje, położone niżej, kończą często już w marcu, duże w drugiej połowie kwietnia, a Val Thorens, Tignes, Val d'Isère i Les 2 Alpes dociągają do początku maja (w Les 2 Alpes, po zamknięciu dolnych tras, jeszcze przez część maja jeździ się na górze). W dolinie Chamonix najdłużej trzyma się Grands Montets. Na otwarcie w listopadzie najlepiej pasują Val Thorens i Tignes, które startują zwykle z największą liczbą tras.