Koniec sezonu narciarskiego w Czechach

Czeskie góry są niskie: najwyżej położone trasy kończą się na około 1200–1300 m, na Černej horze w Karkonoszach, na Klínovcu w Rudawach czy na Medvědínie nad Szpindlerowym Młynem. Sezon zależy więc przede wszystkim od mrozu i naśnieżania. Pierwsza w kraju startuje zwykle Černá hora nad Janskimi Łaźniami, często pod koniec listopada, a tydzień albo dwa później połączony z nią wspólnym karnetem Pec pod Sněžkou i Špindlerův Mlýn, największy ośrodek Karkonoszy, z trasami na Svatym Petrze i Medvědínie. W Jesionikach podobnie wcześnie rusza Ramzová.

W grudniu otwierają się pozostałe tereny: Klínovec w Rudawach, tuż przy granicy z Niemcami, naprzeciw Fichtelbergu, Ještěd nad Libercem (ze słynną wieżą-hotelem na szczycie, 1012 m), ośrodki Gór Izerskich i Beskidów. Ciepła jesień potrafi przesunąć start wszystkich ośrodków o kilka tygodni, bo bez nocy z mrozem armatki nie zrobią śniegu. Klínovec ma zwykle najdłuższy sezon w Rudawach, a w Karkonoszach wyżej położone trasy Černej hory, Pecu i Špindlerowego Młyna trzymają śnieg do kwietnia.

Sezon w dużych ośrodkach Karkonoszy kończy się zwykle w poniedziałek wielkanocny albo w pierwszych dniach kwietnia, a od maja te same kolejki wożą już pieszych i rowerzystów. Na mniejszych, niżej położonych stokach koniec przychodzi często w marcu. Do Karkonoszy, Jesioników czy Gór Izerskich z Dolnego Śląska jedzie się godzinę albo dwie, więc na otwarcie wystarczy wypad jednodniowy (rano, przed wyjazdem, dobrze zerknąć, które trasy faktycznie działają). W pierwszych tygodniach jeździ się zwykle na kilku naśnieżonych trasach, a reszta terenu dochodzi po opadach.