MarioJ

Wrzuć proszę pinezkę do tej stacji w Wien.

MAISKIRENNEN IM RIESENGEBIRGE, MÁJOVÝ ZÁVOD Niemiecka rodzina Rotter z Vrchlabí zapisała się w historii narciarstwa w Karkonoszach nie wyczynami sportowymi, ale doskonałymi zdolnościami organizacyjnymi. Starszy Quido Rotter włączył w 1905 r. pięć stowarzyszeń sportowych z terenu obecnych Czech, w tym trzy z Karkonoszy, do Austriackiego Związku Narciarskiego, którego był pierwszym przewodniczącym. Jednak to jego syn wymyślił najsłynniejszy wyścig. W miarę wzrostu zainteresowania narciarstwem alpejskim, stowarzyszenia z poszczególnych regionów narciarskich Europy organizowały własne zawody zjazdowe. Młodszy Quido Rotter szukał w Karkonoszach trasy zjazdowej porównywalnej do alpejskich. Jednak znalezienie ponad dwu-kilometrowej trasy z przewyższeniem ponad pięćset metrów i wystarczającą ilością śniegu nie było łatwe w naszych górach. Zimą 1926 roku Quido wraz z przyjaciółmi wypróbował trasę ze szczytu Studniční hory przez wąski żleb w Úpské jámy. Regularne lawiny uniemożliwiają tutaj utrzymanie się lasu, a także zagrażają narciarzom. Dlatego grupa zdecydowała się zorganizować zawody dopiero na wiosennym śniegu firnowym. Termin majowych zawodów - Maiskirennen - ustalono na pierwszą niedzielę maja 1926r. Zerowe zawody wygrał Gerhard Zinnecker z Petrový boudy. Na jedenastu uczestników było dwóch widzów. Wyścig przypominał bardziej zjazd niż slalom gigant. Pomysł ekstremalnego wyścigu przyjął się i zdobył sławę. Obok giganta do Obří dolu, w 1934 roku dołączono slalom specjalny poprowadzony na stromym zboczu z Kozích hřbetů do Bílého Labe. Na zdjęciu z maja 1937 roku wzdłuż trasy zawodów przebywało ponad siedemset widzów. Startowali tu mistrzowie świata, w tym pierwsza olimpijska zwyciężczyni, fenomenalna niemiecka narciarka Christl Cranz. Majowy wyścig ukończył również zwycięzca pierwszej olimpijskiej kombinacji alpejskiej Franz Pfnür oraz dwaj mistrzowie świata Pepi Jennewein i Albert Pfeifer. Po wojnie nowi osadnicy w Pecu traktowali przywrócenie majowych zawodów jako prestiżowe zadanie. Zawody pod nazwą Závod 5. května (Wyścig 5 maja) organizował Lyžařský klub Pec (Klub Narciarski Pec) we współpracy z krajowym związkiem narciarskim. Pierwsze zawody powojenne odbyły się w roku 1946. W 1948 roku ponownie zmieniono nazwę, tym razem na Závod osvobození (Wyścig Wyzwolenia). W 1954 roku ostatni raz w zawodach brali udział narciarze z Niemiec i Austrii. W kolejnych latach ta narciarska impreza nie odzyskała pierwotnego międzynarodowego prestiżu. Czasami miejsce zawodów było zmieniane na Modrý důl. Ostatnie zawody odbyły się w roku 1968. Trasami wyścigu majowego nie można obecnie zjeżdżać. Prowadzą one przez strefę ścisłą parku narodowego. Mi udało się to dzięki byłemu strażnikowi parku. Zaprowadził mnie na szczyt Studniční hory i pokazał kierunek zjazdu. Widziałam tylko zbocze na dwa zakręty do przodu, dalszy odcinek zjazdu znikał w przepaści kotła Úpska jáma. W takiej chwili mam odwagę jechać dalej tylko dzięki powiedzeniu "nie mam odwrotu". Nawet nasz pies wybrał zakręty zamiast prostej trasy, jakby biegł po słynnym slalomie gigant. źródło: Můj Veselý Výlet rokem 2022, Lenka Klimešová uzupełnienia na podstawie czasopisma Premium Ski (listopad 2022) tłumaczenie: Mariusz Jasiński P.S. Jest to prawdopodobnie pierwszy obszerny wpis po polsku w Internecie na temat tych zawodów. Pierwsza publikacja na FB latem 2024. FOTO Trasa pierwszych zawodów w kotle Úpska jáma Zawody w maju 1937 na zboczu Kozího hřbetů Zawody w maju 1937 w kotle Úpska jáma. Plakietki pamiątkowe z zawodów

TY sam pisałeś na forum że chciałbyś kiedyś zjechać w Obrim Dole, pewnie trasą historycznych zawodów, która jest tam najpiękniejsza. Ja tylko do tego nawiązywałem, stary 🙂 Wstydzisz się tego? A to że jestem napalony na żleby, to jest moja sprawa i wcale się tego nie wstydzę. 🙂 W kwietniu zjechałem kilka.

To są właśnie twoje halucynacje podświadomości której nie kontrolujesz. W jaki sposób to ja „próbuję czynić jakąś normę”? Możesz to wykazać intelektualnie a nie emocjonalnie?

Wrzuciłem dwa zdjęcia, relacja zaliczona 🙂 Startrek napisał że woli relacje Wujota. Więc czekamy na relację Mistrza.

Obronię Jeeb’a. Jest aktywnym narciarzem, ciągle jeździ po Alpach. Wrzuca zdjęcia, nie chce mu się pisać. Ale jak zapytasz, to odpowie dwoma słowami. A polskie góry zna lepiej niż niejeden młody narciarz ze Szczyrku. Więc miarkuj się, kolego, trochę.

Widzisz, oceniasz mnie publicznie, nieproszony o to. Ani to ładne ani grzeczne. Z mojego doświadczenie życiowego wynika że takie oceny są wynikiem własnych problemów i wylewają się z niekontrolowanej podświadomości. Generalnie przypomnę że forum polega na tym że ludzie publikują relacje ze swoich wycieczek i doświadczeń. Proszę Cię nie dziel gór na twoje i moje. Żadna góra nie jest ani twoja ani moja. Nie wiem dlaczego przychodzi ci do głowy takie wirtualne grodzenie Karkonoszy.

Jeśli jesteś młody w duszy, to nigdy nie jest za późno. Klasyfikujesz tak wszystkich ludzi po wyglądzie i wieku? Frustracja, Stareczku przez Ciebie przemawia. A dzisiaj taki wspaniały dzień, rocznica naszego sukcesu. 🙂 Ja mam dzisiaj po prostu dobry humor i wtedy lubię sprawdzać poczucie humoru u innych. 🙂

I znalazłem TOPO ferraty na Kadzielni. Trudność A/B, czyli łatwo i przyjemnie. Tyrolka jest obowiązkowa, bo to jest element zejścia z ferraty.

Ja tam nie wiem czy tam jest ściana czy jej nie ma. Ale koledzy czasami donoszą że wygląda godnie, taka malutka ścianka.

Ja to czekam aż zjedziesz z tej ściany w Obrim Dole. Bo na razie to tylko liżesz przez papierek, żeby nie powiedzieć że przez grubą gumę. 🤪

No i mamy to. Pierwsza via ferrata w Kielcach na Kadzielni. Plus tyrolki. Najpierw 100-metrowa wspinaczka po prawie pionowych skałach, potem 130 m zjazdu tyrolką. Via Ferrata "Dwie Skałki" dostępna jest już od 1 maja. Via ferrata powstała za sprawą Bartosza Świtka, do którego należy "Tyrolka na Kadzielni". Znajduje się na stromym zboczu, kilkadziesiąt metrów za wejściem do podziemnej trasy. Ma w sumie 260 m długości. 100 metrów na skałach, kolejne 130 metrów tyrolką, a na koniec wspinamy się 30 metrów po schodach - wyliczał Świtek. Wspinaczka kończąca się zjazdem tyrolką kosztuje 80 zł. Za 130 zł możemy pokonać nie tylko via ferratę, ale zjechać także pozostałymi trzema trasami tyrolki. Powstają też dwie kolejne ferraty w Polsce. - Za dwa tygodnie otwarta zostanie druga w Ryczowie na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, w od 15 sierpnia kolejna w dawnym kamieniołomie w Szydłowcu. Źródło : kielce.wyborcza.pl Na foto trasę pokonuje prezydentka Kielc Agata Wojda (sprawdźcie z jakiej jest koalicji):

Pozdrawiam z góry, wczoraj leciałem nad Wami.

Zdaje się że nie jeździłeś wtedy na nartach bo miałeś kontuzję. Końcówka lutego byłem w Tatrach, akurat w SK i PL. Dało się dobrze zjechać, więc musiało jednak coś więcej padać niż tylko 40 cm. PL z lutego: To z SK:

Bardzo stabilnie narty Ci się trzymają na plecaku.

Śnieg jest w północnej Norwegii. 😃 Tydzień temu skończyliśmy tam wyprawę skiturową.

Niezły opad. Czy to Twój rekord ? W Saas Fee czwórka lawinowa, jutro wyciągi pewnie nie pochodzą. Prądu nie ma, drogi dojazdowe zamknięte. Oby mieli drewno i kominek.

Jaki jedyny? Wielu narciarzy zjeżdżało ze Śnieżki na obie strony do samego dołu. 😁 Oczywiście bez korzystania z wyciągu.

Śmiertelność 11% to wg mnie jest niska liczba. I dobrze że jest niska. Żeby zmniejszyć to prawdopodobieństwo śmierci, trzeba ćwiczyć użycie plecaka. Zachować wszelkie dobre praktyki skutkujące wyciągnięciem rączki w odpowiednim momencie, tak aby poduszka odpaliła przed zasypaniem. Bo to są też błędy które skutkują niestety śmiercią.

Piękne warunki śniegowe, piękna tura. Gratulacje. Aż zazdroszczę, ale człowiek nie może być w różnych górach jednocześnie. 🙂

O których liczbach mówisz że są małe? I w domyśle że powinny być większe?

Przesyłam obrazek ulotki Mammuta o śmiertelności w lawinach. Wg danych śmiertelność ofiar lawinowych bez plecak lawinowego wynosi 22%. W przypadku ludzi stosujących plecak lawinowy śmiertelność wynosi 11%. Dyskutowaliśmy o tym ostatnio na wyjeździe, dlatego przypomniałem sobie aby to wysłać. Ulotka Mammuta opiera się na badaniach: Pascal Haegeli, Markus Falk, Emily Procter, Benjamin Zweifel, Frederic Jarry, Spencer Logan, Kalle Kronholm, Marek Biskupic, Hermann Brugger Haegeli P, et al. The effectiveness of avalanche airbags. Resuscitation (2014) W sieci jest skrót tych badań.

Żeby bary były zamknięte to skandal. Jak jadę do narty, to najpierw idę do baru. 🙂

W Izerach jeszcze jest warun. Foto z niedzieli.

Obserwuję te Twoje podchody i jestem zawiedziony. Cienka fujara. 🙂 Piszcie, jak będą mógł się wybrać to też wpadę na stok w Sudetach.